Dicle ATILMIŞ
Dicle Atılmış
Bugün de böyle…
İki gün önce keskin bir soğuk başladı. Biraz gündelik muhabbetlerle kışın gelmesine nasıl adapte olacağımızı, yakıt masraflarının bizi ne derece yoracağını konuşmaya başladık. ‘’Sokakta kalan var mı, varsa nasıl yaşar?’’ı da zihnimizden geçirip huzursuzlaştık.
İki gün önce keskin bir soğuk başladı. Biraz gündelik muhabbetlerle kışın gelmesine nasıl adapte olacağımızı, yakıt masraflarının bizi ne derece yoracağını konuşmaya başladık. “Sokakta kalan var mı, varsa nasıl yaşar?”ı da zihnimizden geçirip huzursuzlaştık. Yeniden yazmaya başladığım için “Şunu da yazmalıyım, bunu da” diye beyin fırtınası yapmaya başladığım hâlde bir halsizlik ve isteksizlikle onları yakalayıp bir yerlere not almıyorum. Zannediyorum ki tam da akşam vakitlerine denk gelmesi ve dinlenme hâline geçmiş olmam bu duruma sebebiyet veriyor. Yine de hayatımda hiç bu kadar hareketsiz kalmaya eğilimli olmadığımı itiraf etmek isterim.
Elbette toplumun dinamiklerine adapte olduğumuzun farkındayım ve bu olumsuz süreç uzun zamandır sürüyor. Bıkmış, yorulmuş ve tatminsiz bir toplum hâline gelmiş olduğumuz aşikâr. Buna rağmen gündelik yaşantımızın mecburiyetlerine heyecan duymak zorundayız; aksi hâlde hepimiz birer sönmüş ruhu sıradan bir bedende taşımaktan başka bir şey yapamayız. Tüm yaptıklarımızın, yazıp okuduklarımızın bizde bir farkındalık uyandırmasını da beklemiyoruz. Sonuçta Arşimet de hayatının her anında “Evreka” demiyordu. Bu nedenle eğlenceli içerikler izlemek ya da dikkatimizi dağıtmak için kendimize uğraşlar arıyoruz.
Bilinçli insanlar bu durumdan daha kazançlı ve yetenekli çıkabilir. Sadece boşlukta hissetmek ve bu his gelince illa “baş etmek zorundayım” demeyin. Yaşadığımız her şey, bir olayın olma olasılığının onlarca, yüzlerce ihtimalinin tezahürü. Ve hepimiz “kendimizce” yaşadıklarımızın iyi şeyler olmasına takıntılıyız. İç sesinizden ve çözüm bulamadığınız problemlerinizden müzikle sıyrılmaya çalışabilirsiniz. Türküler böyle zamanlarda bize dost gibi, arkadaş gibi, öğretmen gibi, psikolog gibi geliyor. Şirinnar’ımızı da biraz övelim.
Dertleşme safhası bir yana, bu yazıyı yazmamdaki esas amaç bu haftanın 10 Kasım haftası olmasıydı. Çünkü üşümeyi de üzüntüyü de 88 yıldır yaşamda olmayan ancak 103 yıldır Türkiye Cumhuriyeti olmamızı sağlayan bir insana da bağlayabiliriz. Bu sene okula başlamış 7 yaşında küçücük bir çocuk bile her sene 10 Kasım’da “benim ülkem” diyebileceği bir vatana sahip olmasına liderlik etmiş atasını anacak. Ece Üner’in haber programında söylediği gibi Atatürk bir isim değildir; gelecektir, akıldır, bilimdir…
Bu önemli zamanlarda yeniden ayağa kalkmanın, ülken için bir şeyler yapmanın, bireysel iniş çıkışları yok saymanın anlaşılması önemlidir. Daima ilerlemeyi hedef gösteren bir üst akılla cumhuriyetine kavuşturulmuş vatandaşlar olarak elimizden ne geliyorsa bir fazlasını yapmalıyız. Tarihinde zorlukların üstesinden gelmiş atalara sahip olan bizler, bu farkındalık anında uyanmalıyız. Nasıl mı? Bir kitap daha okuyun, bir yeteneğinizi daha geliştirin, işinizde bir yenilik daha yapın. Kendinize ve sevdiklerinize yatırım yapın, ülkenize yatırım yapın, çocuklarınızın zihinlerine yatırım yapın. Yani değer katın.
Sağlıcakla kalın.
Dicle ATILMIŞ | 09.11.2026
